(OVER)LEVEN IN BORDEAUX

Van 28 december tot en met 30 juni woon ik in Bordeaux om een minor the volgen aan INSEEC business school. Op deze pagina zal ik verschillende verhalen met jullie delen over mijn tijd in Bordeaux. Vind je het leuk om op de hoogte te blijven, check deze pagina dan eens in de zoveel tijd.  Ik ben geen schrijfwonder, maar het gaat om het verhaal.

Voor de mensen die geen zin hebben in lange teksten, de samenvatting tot nu toe is: Het is hier mooi en levendig.

HET LEVEN IN BORDEAUX

We wisten allemaal dat dit ging gebeuren en ik zelf waarschijnlijk nog het meest. Een heuze prestatie; twee updates in week één en tot het einde aan toe is er nog altijd geen nieuwe verschenen. Ik had een aantal van jullie gewaarschuwd en vooral mezelf, maar op aandringen was ik er toch aan begonnen.

Hier dan toch nog even een soort van afsluitende post omdat het anders ook allemaal zo open staat op het wereld wijde web, daar word ook niemand vrolijk van die zoekt op ervaring in Bordeaux.

Eerst maar eens beginnen met de positieve ervaringen hier.

Bordeaux is een ontzettend mooie stad en de laatste jaren enorm opgeknapt. Er zijn hele nieuwe metrolijnen aangelegd waardoor het vervoer ook heel fijn is. Ik vind het heerlijk om niet meer van te voren op internet op te moeten zoeken hoe laat de bus gaat. Het is hier allemaal wat relaxter, als ik ergens heen moet loop ik gewoon naar de tram toe en dan verschijnt er binnen 7 minuutjes altijd weer een waardoor ik in 4 minuten in de stad ben. Lopen kan ook maar ik ben over het algemeen nogal lui, dus de tram is dan wel zo makkelijk. Het zijn maar 2 stops naar de stad toe en ik ben in de tijd dat ik hier woon pas 2 keer gecontroleerd dus even goed kijken en je reist hier hartstikke vrolijk voor bijna niks. Bussen gaan om de tien minuten dus gewoon lekker wachten, geen idee wanneer die aankomt, maar het maakt allemaal niet uit want het is hier dan ook zeer gebruikelijk om een half uur te laat te komen. Een van de eerste dingen waar ik aan gewend was geraakt, te laat komen.

Ik heb een ontzettend groot park, bijna als mijn achtertuin. Het is een heerlijk park waar je lekker doorheen kan lopen, als het weer wat meer mee had gezeten had ik hier zeker wat vaker mijn tijd besteed maar helaas. Wandelen is hier ook veel leuker, ben hier veel vaker gewoon een stukje wezen wandelen dan dat ik ook van mijn leven zou gaan doen in Nederland. De huizen zijn oud maar daardoor ook schattig en de straten brengen toch wel een soort van lieflijk gevoel met zich mee. Ook woon ik vlak bij de haven, als de zon schijnt is het heerlijk om dan langs het water te lopen, totale ontspanning! Behalve voor je voeten dan… Op zondag is er langs de haven ook altijd een markt en dan is het ontzettend druk, de Fransen gaan elke week naar de markt, niet alleen om eten te kopen maar vooral om te socializen. Om 11 uur zit iedereen al aan de wijn en er zijn veel tentjes met warm eten en oesters. Ik weet niet echt of het positief te noemen is maar ik ben wel erg blij dat ik met de vrieskou in Nederland gewoon hier zat. Het was dan wel koud maar geen sneeuw een vorst. Verder ben ik wel diep teleurgesteld in hoe het weer hier is geworden, maar het is overal slecht dus daar is weinig aan te doen. Ik hoopte op twee maanden lang korte broeken en terugkomen met een kleurtje maar niets is minder waar.

Iets minder positief aan Bordeaux is dat de mensen ontzettend arrogant zijn. Je hoeft er niet van op te kijken als iemand verkondigt de beste/leukste/populairste van school te zijn. Het is hier een beetje zien en gezien worden heb ik soms het idee. Iets minder is dan ook dat je hier gewoon op straat mee uit word gevraagd en ze het niet snappen als je nee zegt en door wilt lopen. Want ja, ze zijn natuurlijk perfect in hun ogen. Het niveau Engels is hier ook dramatisch slecht, en dan zit ik nog op een zeer goed aangeschreven business school met vakken in het Engels. Een aantal kunnen het wel, maar durven het niet echt omdat ze zich schamen voor hun accent en de rest heeft gewoon totaal schijt aan iedereen en vind dat de hele wereld maar Frans moet spreken. Nu zullen jullie allemaal denken dat ik nu vloeiend Frans spreek, of jullie denken dat niet. Om maar meteen even duidelijk te zijn, mijn Frans is vrij weinig vooruit gegaan. Doe je een poging Frans te spreken word dat wel gewaardeerd, maar als je vervolgens een antwoord krijgt waar je geen drol van verstaat word er niet echt de moeite genomen om het langzaam te herhalen. Leer je dus niet ontzettend veel van. Ik kan me wel verstaanbaar maken over het algemeen, maar hele gesprekken volgen is nog niet voor mij weggelegd. De lessen Frans waren ook echt ruk, de docent was slecht, chaotisch, altijd het verkeerde geprint en altijd te laat (ja, zelfs docenten) heb zowaar nog een presentatie in het Frans gedaan van een uur, maar heb dus verder weinig bijgeleerd. Met het erasmusgroepje spraken we ook altijd Engels, dit hielp natuurlijk ook niet echt mee.

Ander nadeeltje is dat Frankrijk een stuk duurder is. Een cola voor vijf euro vind ik wat veel, maar dat is hier de normale prijs net als een koffie verkeerd. Waarschijnlijk omdat ze hier alleen van die ieniemienie kopjes koffie drinken die je in een slok achterover hebt. Regelen van dingen is hier ook drama, alles moet goed op papier staan want alleen dan is het goed. Stuur ik een document op, twee maanden later nog niks teruggehoord dus ga ik er maar eens even achteraan en dan zegt mevrouw heel leuk “Ja we hebben je documenten van de week binnen gehad.” Ehm nee, je bent gewoon lui en hebt van de week eindelijk eens een nieuwe stapel papier aangebroken.

Wat ik het meeste MIS

– Fietsen
– Pindakaas
– Normaal vlees ipv  hersenen en konijnen
– Kunnen dansen in een kroeg ipv een club
– Water uit de kraan kunnen drinken
– De oven
– In mijn eigen taal brallen
– Lekkere koffie
– Lieve mensen

Wat ik Ga MISSEN

– Het relaxte sfeertje
– De iets hogere temperatuur
– Het park
– De mooie omgeving
– Cookie Coffee
– Naar de stad kunnen lopen
– De haven
– Vrijheid

NEW YEARS EVE – NOUVEL AN

Ik heb een paar dagen overgeslagen, maar hier dan toch nog even kort verslag van oud en nieuw. Mijn tweede dag in Bordeaux ontving ik een e-mail van Justine, een meisje van school, of ik oud en nieuw wilde vieren bij  haar. Ik kende haar niet en eigenlijk niemand van school, maar het leek me leuk om daar heen te gaan, ik had toch geen plannen met oud en nieuw. Tegen iedereen al zielig lopen doen dat ik niks te doen had, dus als ik dan wat aangeboden krijg moet ik het doen ook. Ik heb geprobeerd  contact met haar opnemen, kreeg eerst niks terug, maar 2 dagen later ontving ik gelukkig een mailtje met het bericht dat het feest 45 min van Bordeaux plaatsvindt en je er alleen met de auto kon komen. Daar gaat m’n avond dacht ik. Justine bood aan dat ze even ging rondbellen voor een lift. Op de dag zelf had ik nog niks gehoord, dus begon het vermoeden te krijgen dat het niet door zou gaan voor mij. Dezelfde zonnige dag ben ik ook van het appartement van de vriend naar mijn eigen appartement gelopen, half uurtje lopen in de zon is niet zo’n probleem vind ik zelf. Met een glimlach loop ik langs het water het is echt heerlijk hier. Ik heb meteen het idee alsof ik mijn plekje heb gevonden. De mensen skaten, skeeleren, rennen, wandelen en fietsen langs het water. Het is zo levendig, iedereen leeft hier buiten. Ze hebben hier ook een skatepark, basketbal velden en zelfs een lacrosse veld, ik hou er van.

Aangekomen in mijn eigen appartementje pak ik lekker alle spulletjes uit. Gelukkig gaat het sneller dan het inpakken en is mijn kamer zo ingericht. Nu is het al meer mijn eigen stekje met mijn eigen spullen er in.  Ik heb geen idee hoe laat het feest begint en het nog steeds geen idee of ik een lift heb, in mijn eigen appartement heb ik nog geen internet dus besluit ik om terug te lopen naar het centrum en te kijken of ik al een bericht heb ontvangen van Justine. Als mijn internet eenmaal werkt krijg ik een bericht door dat Justine een lift voor me heeft geregeld, super. Ze woont in les Chatrons, dat is dicht bij mijn eigen appartement. Wat betekend, wééér een half uur terug lopen. Het lopen begint me nu toch wel een beetje beu te worden. Ondertussen probeer ik nog een supermarkt te vinden om wat te drinken en te eten te halen voor die avond, iedereen brengt namelijk wat mee om de eettafel rijkelijk te vullen. Als het meisje Léa eindelijk opneemt zegt ze dat ze afspreken bij Quinconces, ik krijg het er benauwd van, dat is namelijk in het centrum, nog een keer zo ver lopen kan ik niet aan! Gelukkig kan ik ook gewoon bij haar thuis langskomen.

Als ik bij haar binnenkom is het eerste wat ik denk, zó die hebben een aparte outfit aan. Léa verteld me later dat het een themafeest is, oei dat had ik net even niet meegekregen. Ik moest 7 uur bij Léa zijn om te vertrekken, maar uiteindelijk vertrekken we om half 8. Laat komen is erg gebruikelijk hier, dit is een van de weinige dingen waarin ik me erg snel heb aangepast. Met nog 2 huisgenoten van haar rijden we naar de meetingsplek om verder te rijden met 2 andere auto’s. Drie kwartier met mensen in de auto die je niet kent, toch een beetje vreemd. Gelukkig kan Léa Engels, dus we kunnen in ieder geval wat kletsen.

Het feest vind plaats in een huis van de ouders van Justine, het is een heel groot alleenstaand huis met drie verdiepingen, een soort boerderij kan je wel zeggen. De bovenste verdieping ligt vol met bedden en matrassen zodat iedereen kan blijven slapen. Iedereen is zeer goed verkleed, een groep heeft zich helemaal verkleed als de Simsons en zien de volgende dag nog geel. Op het feest is het erg gezellig, er is een Mexicaans meisje uit de US A met wie ik Engels kan spreken. Er zijn nog wel wat anderen die Engels spreken maar naarmate de avond vordert kan ik geen woord meer verstaan van die zatte brallende Fransen.  De volgende dag zijn we allemaal brak en moe, op weg naar huis nodigt Léa me uit om ’s middags mee te gaan naar de Mcdo. Daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen, op 1 januari is McDonalds de beste maaltijd die een mens kan hebben.  Als ik denk aan een burger denk ik aan schransen en weer weg maar de fransen denken daar anders over, we zitten maarliefst 2.5 uur te dineren bij de macdonalds, whuuut.

DAY ONE

De tijd is daar. Wekker om 4 uur en klaar voor vertrek. Misselijk van de spanning stap ik in de auto, dit gaat nog heel wat worden. Van te voren nog wel reispilletjes aangeschaft in de hoop dat deze helpen. Doodmoe als ik ben kan ik natuurlijk niet slapen van de spanning, tot op een gegeven moment die pil er echt inhakt. Oogleden worden zwaar, alsof er loodjes aanhangen. Ik kan ineens heerlijk slapen in de auto. Lekker wegdromen in mijn kussen. Het blijft lang donker buiten, rond een uur of negen begint het pas licht te worden. Tijd om een beetje wakker te worden. Mijn vader moet de hele trip rijden omdat ik nog geen rijbewijs heb, arme man. In de auto ben ik redelijk stil, steeds meer aan het beseffen dat ik echt een half jaar in Bordeaux ga wonen, en niet zo makkelijk terug naar huis kan. Ik heb mijn kamer wel op wat foto’s gezien, maar deze waren niet echt duidelijk, en de kamer lag vol met troep van de huidige bewoner. Spannend is het wel.  Omdat ik nog niet direct in mijn eigen kamer kan heeft een oude bekende van de camping (alweer zo’n 5 jaar geleden) aangeboden dat ik wel even in zijn appartement kan slapen aangezien hij toch 2 weken terug naar Brest is. Hij heeft de sleutel achtergelaten bij zijn buurvrouw maar weet nog niet zeker of ze thuis is.

Ondertussen is het tijd om een tussenstop te maken. Iets wat er van de buitenkant wel redelijk uitziet blijkt een ranzig, half ingestort gebouw te zijn. Het is hier blijkbaar normaal want we zijn niet de enige hier. Mijn vader besteld een soort puddingbroodje, alles ziet er nog al ranzig uit, dus ik eet liever de bolletjes in de auto op. Opeens zie ik mijn vader iets uit zijn mond halen, ziet er nogal ranzig uit als je het mij vraagt. Ik dacht eerst dat het een stuk plastic was, uit het dak gevallen ofzo. Mijn vader loopt naar de counter toe om er iets over te zeggen. Het lijkt er op alsof de vrouw een nieuw broodje gaat pakken, maar nee ik zat helemaal  fout. De vrouw komt met een blij hoofd terug en geef een gouden kroontje aan mijn vader. Het was geen stuk plastic wat in het broodje zat maar een heilig beeldje van steen. In Amerika zou je worden aangeklaagd als je bijna je gebit verliest, maar hier moet je blij zijn met je gouden kroontje. Erg apart en fijn dat ze het even vermelden..

Tijd om verder te gaan. Omdat de trip lang duurt had ik bedacht om Franse taalles op cd mee te nemen. De CD zegt een woord of een zin en dan moet je het in het Frans nazeggen.  De eerste lessen gaan best lekker, maar dan raak ik toch lichtelijk gefrustreerd als de zinnen komen. Misschien is mijn frans toch minder goed dan ik dacht. Mijn vader weet redelijk veel en dat frustreert me nog weer, ik word chagrijnig en zet maar weer gewoon muziek aan. Hoe moet ik ooit overleven in Frankrijk als ik geen drol versta.

Tien uurtjes later komt Bordeaux eindelijk in zicht. Waar ben ik aan begonnen, aan beide kanten zie ik alleen maar verrotte gebouwen, hoewel ik de hele reis redelijk rustig bent geweest word ik nu toch wel zenuwachtig. Als we vervolgens echt het centrum in rijden blijkt het allemaal erg mee te vallen. Er is een hypermoderne tramverbinding aangelegd, er zijn mooi sportparken buiten waar ze aan het basketballen en lacrossen zijn. Het lijkt er op dat het huis van de vriend dichtbij is dus we gaan op zoek naar een plek om te parkeren. Bij een kiosk kopen we een kaart van Bordeaux. Het begint al lekker als de man vraagt waar we vandaan komen. “Nederland.”” Oh” zegt de man, “Geert Wilders, racist, I want to shoot him”, verteld hij terwijl hij gebaren maakt alsof hij iemand neerschiet. Lekkere reputatie van Nederland dus.  In de eerste de beste piskroeg drinken we een pilsje en zoeken de straat op waar we heen moeten. Bepakt met wat spullen lopen we er heen. Na een aantal keer aanbellen hebben we nog steeds geen gehoor. Ik ben bang dat de vrouw weg is voor de feestdagen, maar nadat we ergens wat zijn gaan drinken krijg ik het telefoontje dat de oude dame die de sleutels heeft thuis is, ze was even naar de supermarkt.

Ondertussen hebben we trek gekregen en gaan op zoek naar een restaurantje. Vlakbij ruiken we al wat lekkers en er zitten binnen al wat mensen.  We lopen naar binnen, maar dan blijkt dat de personen familie zijn,  want hij gaat pas om half 8 open zei de man. We drinken ergens wat aangezien alles er nogal dicht uit ziet. Rond een uur of 8 lopen we terug naar het tentje, maar worden vervolgens weggestuurd omdat ze vol zitten. Dit zal wel Franse logica zijn, eerst zeggen dat je dicht bent, en dan niet vermelden dat het handig is om te reserveren.  Alles zit ondertussen redelijk vol, maar gelukkig kunnen we in een knus bistrootje nog net een plekje vinden. Het is helemaal volgebouwd, hoe meer tafels hoe meer omzet is de gedachte waarschijnlijk. Gezelligheid kennen ze hier niet echt in de inrichting, overal kan je dineren onder het genot van een tl-lichtje. Een stoere opgepompte man, geheel in het zwart gekleed; lederen broek en een riem met studs komt naar ons toe om te bestelling op te nemen. Niet de eerste gastheer die je verwacht in een gezellig restaurantje. Vervolgens geeft hij ook nog eens aan dat hij mijn schattige berentelefoonhoesje top vind. Gekkere combinatie is niet mogelijk, maar goed.

Volgepropt van het eten lopen we nog wat door de stad en stuiten op een wijnbar. Hij sluit al om 10 uur dus we kunnen maar 1 wijntje proeven. Je kunt hier dus gewoon heerlijke, goede wijn drinken voor 3 euro een glas. Waar ik in Tilburg 3.50 betaal voor ranzige bocht. Op de weg terug naar huis doen we nog even een afsluiter bij l’appollo, een ruktent, volgens mij vader. Het ziet er verschrikkelijke verrot uit aan de buitenkant en aan de binnenkant eigenlijk ook en het ruikt naar puberzweet. Terwijl mijn vader wat besteld ga ik naar de wc, het duurt maar en het duurt maar. Ik zie de deurklink wat heen en weer gaan, lijkt alsof iemand te dronken is om hem open te doen. Maar nee een kwartier later komen er ineens 3 hoofdjes om de hoek, een meisje en twee jongens. Heftig leven hier.

Advertisements

1 Comment (+add yours?)

  1. Trackback: Bordeaux « Rabbitshapedclouds

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: